Sahih al-Bukhari 6308 – At-Tauba

At-TaubaAt-Taubaباب التَّوْبَةِ

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا أَبُو شِهَابٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، حَدِيثَيْنِ أَحَدُهُمَا عَنِ النَّبِيِّ ﷺ وَالآخَرُ عَنْ نَفْسِهِ، قَالَ ‏"‏ إِنَّ الْمُؤْمِنَ يَرَى ذُنُوبَهُ كَأَنَّهُ قَاعِدٌ تَحْتَ جَبَلٍ يَخَافُ أَنْ يَقَعَ عَلَيْهِ، وَإِنَّ الْفَاجِرَ يَرَى ذُنُوبَهُ كَذُبَابٍ مَرَّ عَلَى أَنْفِهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ بِهِ هَكَذَا قَالَ أَبُو شِهَابٍ بِيَدِهِ فَوْقَ أَنْفِهِ‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ لَلَّهُ أَفْرَحُ بِتَوْبَةِ عَبْدِهِ مِنْ رَجُلٍ نَزَلَ مَنْزِلاً، وَبِهِ مَهْلَكَةٌ، وَمَعَهُ رَاحِلَتُهُ عَلَيْهَا طَعَامُهُ وَشَرَابُهُ، فَوَضَعَ رَأْسَهُ فَنَامَ نَوْمَةً، فَاسْتَيْقَظَ وَقَدْ ذَهَبَتْ رَاحِلَتُهُ، حَتَّى اشْتَدَّ عَلَيْهِ الْحَرُّ وَالْعَطَشُ أَوْ مَا شَاءَ اللَّهُ، قَالَ أَرْجِعُ إِلَى مَكَانِي‏.‏ فَرَجَعَ فَنَامَ نَوْمَةً، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، فَإِذَا رَاحِلَتُهُ عِنْدَهُ ‏"‏‏.‏ تَابَعَهُ أَبُو عَوَانَةَ وَجَرِيرٌ عَنِ الأَعْمَشِ‏.‏ وَقَالَ أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ حَدَّثَنَا عُمَارَةُ سَمِعْتُ الْحَارِثَ‏.‏ وَقَالَ شُعْبَةُ وَأَبُو مُسْلِمٍ عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ‏.‏ وَقَالَ أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ عَنْ عُمَارَةَ عَنِ الأَسْوَدِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ وَعَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ‏.‏

Überliefert von al-Hārith ibn Suwaid:

ʿAbdullah ibn Masʿūd berichtete uns zwei Überlieferungen: eine vom Propheten (ﷺ) und die andere von sich selbst. Er sagte: Der Gläubige sieht seine Sünden, als säße er unter einem Berg, von dem er befürchtet, dass er auf ihn stürzen könnte; während der Frevler seine Sünden wie Fliegen betrachtet, die über seine Nase hinwegfliegen, und sie einfach so verscheucht.“ Abū Schihāb, der Unterüberlieferer, bewegte dabei zur Veranschaulichung seine Hand über seine Nase. (Ibn Masʿūd fügte hinzu:) Der Gesandte Allahs (ﷺ) sagte: „Allah freut sich über die Reue Seines Dieners mehr als ein Mann, der an einem Ort lagert, an dem sein Leben gefährdet ist, während sein Reittier, auf dem sich seine Nahrung und sein Wasser befinden, bei ihm ist. Dann legt er seinen Kopf nieder, schläft kurze Zeit und wacht auf, um festzustellen, dass sein Reittier verschwunden ist. Er beginnt, danach zu suchen, und leidet unter großer Hitze und Durst oder unter dem, was Allah für ihn bestimmt hat. Dann sagt er: ‚Ich werde zu meinem Ausgangsort zurückkehren.‘ Er kehrt zurück und schläft erneut. Dann hebt er beim Aufstehen seinen Kopf und stellt fest, dass sein Reittier neben ihm steht.“

Narrated Al-Harith bin Suwaid:

`Abdullah bin Mas`ud related to us two narrations: One from the Prophet (ﷺ) and the other from himself,
saying: A believer sees his sins as if he were sitting under a mountain which, he is afraid, may fall on
him; whereas the wicked person considers his sins as flies passing over his nose and he just drives
them away like this." Abu Shihab (the sub-narrator) moved his hand over his nose in illustration. (Ibn
Mas`ud added): Allah's Messenger (ﷺ) said, "Allah is more pleased with the repentance of His slave than a
man who encamps at a place where his life is jeopardized, but he has his riding beast carrying his food
and water. He then rests his head and sleeps for a short while and wakes to find his riding beast gone.
(He starts looking for it) and suffers from severe heat and thirst or what Allah wished (him to suffer
from). He then says, 'I will go back to my place.' He returns and sleeps again, and then (getting up), he
raises his head to find his riding beast standing beside him."

Sahih (Sunnah.com)